Dun Migros'ta onu mu alsam bunu mu alsam diye aylak aylak dolaniyorum,maksat evimin kadini olup, hani saraylara layik cinsten olmasa da kendi capimda bin marifet hallerimi sergileyerek, guzel yemekler yapmak. Esim parmaklarini yesin ve mutlu mesut bir aksam gecirelim butun istegim. Hal boyle olunca bir salataliklari elime aliyorum, bir patlicanlari...Offf daha karar vermemisim ki ne yapacagima. Cok ayip Lulu! Evinin kadini olarak daha aksam ne yapacagina karar vermeden alisverise mi cikiyorsun cik cikkk cikkk!
Tam boyle avare avare bakinirken, bir anne ile 6 yaslarindaki cocugunun diyalogu beni benden aldi.
Cocuk: Anneeee, ben bu torbadan(organik vs diye satilanlarindan) almak istiyorum.
Anne: Alma!
Cocuk: Anne, sana SAYGI DUYMAK istiyorum! Ama sadece alma demekle olmaz, bana nedenini soyle! (Ben ohaaa diyorum, o yastayken lunaparktaki oyuncaklari dusunuyordum, kendi capimda su yasa geldim, hala boyle cumleye baslayamiyorum,cocugun cevabina sasirip kaliyorum, konusmayi daha da dinlemek icin, marullarin orada resmen direk oluyorum:)
Anne: Alamazsin!
Cocuk: Kendi paramla alacagim. Sadece alamazsin demekle olmaz, tamam almayabilirim, ama bana mantikli bir sey soylemelisin!
Anne: Alma diyorum!
Cocuk: Nedenini soyle almayayim, alma diye bir neden yok!
Bir suru nedenini soyle cumlelerinden sonra....
Anne: O torbayi birakmazsan, sonunda buradan hicbirsey alamacaksin!
Cocuk: Tamam tamam birakiyorum diyerek torbayi yerine birakti.
Birakti birakmasina da ben bir gun gecti hala bu konusmayi dusunuyorum. Bu cocuklar ne zaman bu kadar buyuduler, ne zaman boyle dillendiler? Tamam ben de cocuga her zaman yetiskin gibi davranilmasindan, her seyin yasina gore aciklamasi yapilmasi gerektigini dusunenlerdenim. Ama o cocugu gorunce, bir an benim boyle bir cocugum olsa dedimmmm!
Nerede tahta? Kulagimi tuttum, daglara taslara!
